Adam Humer

Adam Humer (właśc. Umer, ur. 27 kwietnia 1908 w Camden, USA, zm. listopad 2001 w Warszawie) oficer śledczy bezpieczeństwa publicznego, zbrodniarz stalinowski.
Funkcjonariusz Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w PRL. W 1994 skazany za wymuszanie zeznań torturami.
Film dokumentalny Aliny Czerniakowskiej „Humer i inni”

 

Film „Humer i inni”, prod. 1994, można obejrzeć też  >TUTAJ

W resorcie od 12 września 1944 (m.in. kierownik Sekcji Śledczej WUBP w Lublinie, od 15 lutego 1945 kierownik Sekcji VIII Wydziału I, od 31 sierpnia 1945 zastępca kierownika Wydziału VII Departamentu I MBP, od 16 września 1945 zastępca kierownika Wydziału IV Samodzielnego MBP, od 1 lipca 1947 wicedyrektor, jednocześnie naczelnik Wydziału II Departamentu Śledczego MBP, od 1 września 1951 wicedyrektor Depatramentu Śledczego MBP).

Zwolniony ze stanowiska 31 grudnia 1954, z resortu 31 marca 1955. W późniejszym czasie, mimo iż formalnie był poza resortem, to faktycznie doradzał organom SB jako specjalista od ruchu narodowego.

Tymczasowo aresztowany w 1992. W 1994 skazany za wymuszanie zeznań torturami. Udowodniono mu udział w wielu przesłuchaniach, upokarzanie, głodzenie i torturowanie więźniów politycznych. Skazany został na dziewięć lat więzienia, w drugiej instancji w 1996 zmniejszono wyrok do siedmiu i pół roku, zmarł podczas przerwy w wykonywaniu kary. Na procesie zeznawały ofiary Humera m.in. Juliusz Bogdan Deczkowski (AK) i Maria Hattowska (WiN), Stanisław Skalski.

http://pl.wikipedia.org/

Fragment wywiadu z Aliną Czerniakowską.

Jak wyglądały początki Pani pracy w telewizji?

– Pamiętam, były takie „Spotkania z Aleksandrem Bardinim”, chyba raz czy dwa razy byłam w studiu, umalowali mnie, posadzili na krześle i powiedzieli, że mam zadawać pytania. Pomyślałam sobie wtedy: „No nie!”. Tak jak stałam, tupiąc, wymaszerowałam z tego studia. „Gdzie ona jest?” – usłyszałam głos za sobą. Odwróciłam się i powiedziałam, że jeśli mam pracować w telewizji, to będę robić to, co naprawdę będę chciała, natomiast nie zamierzam pracować pod czyjeś dyktando. Nie wiem, czy mój upór pomógł, czy przeszkodził, niemniej udało mi się zrobić sporo rzeczy, czasami prawie że niemożliwych, tak jak film z procesu Adama Humera.

Nie wyproszono Pani z sali sądowej?

– Z początku wypraszano, można było być tylko 5 minut i potem każdy, kto miał kamerę, musiał wyjść. Oskarżeni nie życzyli sobie naszej obecności.

Podeszłam do głównego sędziego Stanisława Grochowicza, który był przewodniczącym składu sędziowskiego, i powiedziałam: „Panie sędzio, jak ja mogę zrobić ten film, nie będąc z kamerą na sali sądowej” Od dzisiaj ten film robimy razem. Pan mi pomaga, pan mnie nie wyprasza z sali. Humer i jego podwładni nie będą nam rozkazywać”. Był zupełnie zaskoczony. Zatelefonowałam do dyspozytorki kamer na placu Powstańców, mówiąc, że dzwonię z Sądu Najwyższego i od jutra będę przychodzić na każdy proces Humera, sędzia się zgadza, więc nagrywamy i robimy film.

Grochowicz zbaraniał, słyszałam, jak rzekł do kolegi: „Co ja mam z nią zrobić”?. Wychodząc z jego pokoju, powiedziałam, że następnego dnia będę z kamerą na procesie. I tak się stało. Jeden z oskarżonych wstał i powiedział, że nie życzy sobie, aby go nagrywać. Sędzia wychylił się, popatrzył na mnie – siedziałam w ostatnim rzędzie – i dał mi do zrozumienia, że jednak mam wyjść. Ale po dłuższym zastanowieniu zwrócił się nagle do oskarżonego: „Proszę zeznawać!”. Powiedział to mocnym, kategorycznym tonem, tak że oskarżony zaczął zeznawać. I to jest jeszcze jeden dowód na to, że ci, którzy szkodzili Polsce i mają tego świadomość, są tak naprawdę tchórzami.

Teraz toczą się boje o to, czy powinna być przeprowadzana lustracja. Powinna. Powinno być tak, jak na procesie Humera. Ta kategoryczność w prowadzeniu badań historycznych, w dokumentowaniu, w przekazywaniu wiedzy o Polsce jest bardzo potrzebna. Nie możemy się tej kategoryczności bać tylko dlatego, że ktoś może poczuć się urażony. >Pełny tekst wywiadu

zobacz >Alina Czerniakowska: Humer napluł mi na kamerę

 

  • Facebook
  • email
  • PDF
  • Twitter
  • Wykop
  • Blogger.com
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Bookmarks
  • Grono.net
  • Ulubione
  • Śledzik
Ten wpis został opublikowany w kategorii Historia, III RP, Lata PRL, Teatr TV, film i oznaczony tagami , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.