Jak zniszczyć państwo

Sun Zi był najprawdopodobniej pierwszym teoretykiem wojny. Około 2,5 tysiąca lat temu napisał „Sztukę wojny”,  która  do dziś jest traktowana przez wielu dowódców jako podręcznik sztuki wojennej. Jeszcze częściej jego książkę wykorzystuje się w kierowaniu państwem i jego polityką wewnętrzna i zagraniczna, zarządzaniu przedsiębiorstwem, mediach, marketingu itp.

 

Jeśli prześledzimy historię wojen, można zauważyć wielu dowódców, którzy stosując reguły Sun Zi , odnosili głośne sukcesy militarne. Jednak więcej jest tych, którzy reguły te zlekceważyli i przegrali. Według Sun Zi użycie siły militarnej to ostateczność, lepiej uciekać się do przekupstwa, rozpowszechniania fałszywych wiadomości w obozie wroga, przeciągania na swoją stronę opozycji politycznej, podkopywanie pewności siebie i niszczenia morale przeciwnika.

Książka po raz pierwszy dotarła do Europy dzięki francuskiemu jezuicie i misjonarzowi. J.JM. Arniot wydał jej przekład w Paryżu w 1722 r. Nowe wydanie w 1782 roku czytał Napoleon, a książka  wywarła ogromny wpływ na późniejsze osiągnięcia francuskiego stratega.

Ponieważ w „Sztuce wojny” nacisk położony jest na polityczne aspekty działań militarnych, traktat ten został uznany przez Mao Tse-Tunga za podręcznik prowadzenia wojny partyzanckiej. To właśnie on pomógł chińskiemu dyktatorowi w zdobyciu władzy podczas wojny domowej w latach trzydziestych i czterdziestych XX wieku. Traktat ten był także wykorzystywany przez Fidela Castro.
Podstawową tezą „Sztuki Wojny” Sun Tzu jest to by pokonać przeciwnika mądrością, nie samą siłą. Mówił, że działania wojenne obejmują jednocześnie obszary polityki, ekonomii, działań militarnych oraz dyplomacji. Podstawowa koncepcja Sun Tzu zawarta została w maksymie: „zwyciężać bez konieczności podejmowania walki”. Oznaczało to osiąganie maksimum korzyści przy minimalnych kosztach i ryzyku.

Wśród polskich opracowań należy wymienić prace Krzysztofa Gawlikowskiego Reguły wojowania Mistrza Sun, Jarosława Zawadzkiego Sztuka wojny autorstwa Sun Wu oraz Roberta Stillera – Sztuka wojenna.

Jurij Aleksandrowicz Bezmienow, znany również jako Tomas D. Schumana (1939-1997), od 1965 dziennikarz RIA Novosti  i informator KGB,  w czasie wykonywania swej pracy dziennikarskiej zbierał informacje i rozpowszechniał dezinformacje w innych krajach , w celu szerzenia sowieckiej propagandy i dywersji. Przez swych zleceniodawców został zobowiązany do pozyskania informatorów z dużych mediów konserwatywnych, bogatych twórców,  intelektualistów z kręgów akademickich, ludzi cynicznych, egocentryków , pozbawionych wszelkich zasad moralnych.

Będąc na placówce w Indiach i  dowiadując się o rozpoczętych prześladowaniach rosyjskich intelektualistów, co raz częściej  zastanawia się nad celowością swojej współpracy z bezlitosnym i podstępnym sowieckim systemem.

W lutym 1970 r., Jurij Bezmienow w stroju hippisa, w peruce i z przyklejoną brodą,  dołączył do wycieczki  udającej się do Aten. Tam, po skontaktowaniu się z ambasadą amerykańską i przejściu  intensywnych rozmów z CIA uzyskał azyl w Kanadzie.

W Ameryce Północnej znany jest pod nowym nazwiskiem Tomasa Davida Schumana, jako pro-amerykański i antykomunistyczny autor książek i wykładów.

W 1984 roku udzielił wywiadu G.Edward Griffin , który w tym czasie był członkiem John Birch Society- , grupy anty-komunistycznej. W wywiadzie Bezmienow wyjaśnił metody stosowane przez KGB, w celu ukrytego obalania systemów demokratycznych, na przykładzie Stanów Zjednoczonych.

Przeczytaj „Sztukę wojny”

***

  • Facebook
  • email
  • PDF
  • Twitter
  • Wykop
  • Blogger.com
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Bookmarks
  • Grono.net
  • Ulubione
  • Śledzik
Ten wpis został opublikowany w kategorii Eseje, Teatr TV, film i oznaczony tagami , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.