Bolesław Mołojec

ps. Edward Długi (1909, Henryków k. Tomaszowa Mazowieckiego – 1942, Warszawa), polski działacz komunistyczny. W latach 1935-36 członek Sekretariatu KC KZMP, w czasie wojny domowej w Hiszpanii był w stopniu majora dowódcą Brygady Międzynarodowej im. Jarosława Dąbrowskiego. W 1939 przebywał w Paryżu, gdzie kierował Tymczasowym Ośrodkiem Kierowniczym KPP, następnie (1940) przebywał w ZSRR

Od jesieni 1941 r. w Polsce był członkiem Grupy Inicjatywnej i współzałożycielem PPR, dowodził Gwardią Ludową. Został oskarżony o zabójstwo Marcelego Nowotki i zabity na polecenie władz PPR.

28 listopada 1942 roku na ulicy koło Dworca Zachodniego w Warszawie znaleziono zwłoki mężczyzny – jak się później okazało Marcelego Nowotki. Bolesław Mołojec, który był z nim ostatni, wyjaśniał, że na ulicy zostali zaatakowani przez nieznanych sprawców, którzy przyłożyli mu pistolet do pleców – Nowotko zginął, a jemu udało się uciec. 5 grudnia Mołojec zawiadomił Komintern (czyli Georgi Dymitrowa, który „opiekował się” PPR) o śmierci Nowotki.

Po śmierci Nowotki kontrolę nad radiostacją przejął Bolesław Mołojec, który zaczął podpisywać się na depeszach jako I sekretarz – wg opinii Pawła Findera, niezgodnie z przyjętą przed wylotem do kraju zasadą, że ewentualnym następcą Nowotki na stanowisku I sekretarza będzie właśnie Finder. W atmosferze wzajemnej podejrzliwości po niejasnej śmierci Nowotki oraz pod wpływem trudnej osobowości nowego I sekretarza, w kierownictwie PPR pojawiły się konflikty i oskarżenia o prowokacje i zdradę. Podejrzenia skupiły się na Mołojcu. Bez przesłuchania samego zainteresowanego, bez dokładnego śledztwa i bez wiedzy Moskwy postanowiono Mołojca zlikwidować. Wykonanie wyroku powierzono Jankowi Krasickemu z ZWM, który zastrzelił Mołojca 29 lub 31 grudnia 1942. Prawdopodobnie kilka tygodni później zlikwidowano również brata Mołojca, Zygmunta („Anton”) – kilkakrotnie stwierdził on, że na rozkaz brata zastrzelił człowieka, z którym spotkał się Bolesław. Aby usankcjonować te działania powołano partyjną komisję, do której zaproszono darzonego autorytetem Teodora Duracza („Profesor”). W skład „komisji Duracza” weszli również Paweł Finder, Fornalska i Gomułka, którzy wcześniej zdecydowali o zlikwidowaniu oskarżonego. Raport komisji został przedstawiony Moskwie 9 stycznia 1943, a kierownictwo nad PPR i GL przejął Finder.

http://www.ivrozbiorpolski.pl

  • Facebook
  • email
  • PDF
  • Twitter
  • Wykop
  • Blogger.com
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Bookmarks
  • Grono.net
  • Ulubione
  • Śledzik
Ten wpis został opublikowany w kategorii Historia, II wojna światowa i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.