Stanisław Radkiewicz

Stanisław Radkiewicz (1903 – 1987), generał dywizji, polski działacz komunistyczny, członek KPP, PZPR, kierownik Resortu Bezpieczeństwa Publicznego, od 1 stycznia 1945 do 1954 minister bezpieczeństwa publicznego, od marca 1946 członek Państwowej Komisji Bezpieczeństwa, organizator terroru stalinowskiego w Polsce.

Urodzony we wsi Rozmierki powiat Kosów Poleski, województwo poleskie. Po Traktacie Ryskim powrócił wraz z rodziną (1922) do rodzinnych Rozmierek, jednakże już w 1923 nielegalnie przedostał się do ZSRR, gdzie biuro Polskie Komunistycznej Partii Białorusi skierowało go do Moskwy na „studia” w sekcji polskiej kominternowskiego Uniwersytetu Komunistycznego.

W 1925 został nielegalnie wysłany do Polski jako funkcjonariusz KZMP. Za działalność skierowaną przeciwko suwerenności i niepodległości Polski został aresztowany (1928) i skazany na cztery lata więzienia. Po odbyciu kary podjął działalność w Komunistycznej Partii Polski jako etatowy funkcjonariusz partyjny Cieszył się specjalnymi względami J. Stalina, gdyż obok Jakuba Bermana miał pełnomocnictwa do likwidacji istniejących jeszcze komórek KPP w Polsce.

Po wybuchu II wojny światowej, przedostał się na tereny zajęte przez Armię Czerwoną. Jako obywatel sowiecki i członek WKP(b) pracował jako powiatowy inspektor szkolny w Kosowie Poleskim. Po ataku III Rzeszy na Związek Sowiecki (co nastąpiło 22 czerwca 1941) przedostał się do ZSRR i wstąpił do Armii Czerwonej.

Od 1943 do 1944 roku sekretarz Centralnego Biura Komunistów, członek ZG ZPP, służył w 2 Dywizji Wojska Polskiego. Po powołaniu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego (PKWN) stanął na czele wchodzącego w jego struktury Resortu Bezpieczeństwa Publicznego, piastował to stanowisko od lipca 1944 do 1 stycznia 1945 Najważniejsze stanowiska w kierowanym przez niego resorcie objęli funkcjonariusze NKWD i absolwenci kursów w Kujbyszewie oraz członkowie PPR i GL-AL.

Po przekształceniu PKWN w rząd tymczasowy, a RBP w Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, został awansowany do stopnia generała brygady, następnie dywizji i został ministrem BP. Jego zastępcami byli również obywatele sowieccy i członkowie WKP(b): gen. Mojżesz Bobrowicki vel Mieczysław Mietkowski i gen. Natan Gruenspan-Kikiel vel Roman Romkowski.

Od 1945 do 1948 roku członek Biura Politycznego Komitetu Centralnego Polskiej Partii Robotniczej (BP KC PPR), a od grudnia 1948 roku członek BP KC Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 24 lutego 1949 był członkiem Komisji Bezpieczeństwa KC PZPR, nadzorującej aparat represji stalinowskich w Polsce.

9 grudnia 1954 roku zdjęty ze stanowiska ministra BP, a w lipcu 1955 r. ustąpił z Biura Politycznego. Mimo że doszło do procesów m.in. Romana Romkowskiego, Józefa Różańskiego i Anatola Fejgina, Radkiewicz pozostał całkowicie bezkarny.

W latach 1960-1968 dyrektor generalny Urzędu Rezerw Państwowych. W 1968 przeszedł na emeryturę, do śmierci był członkiem PZPR . Popierał IV rozbiór Polski, aneksję polskich ziem przez ZSRR na mocy paktu Ribbentrop-Mołotow oraz ich przymusową depolonizację. Rozpętał terror przeciwko polskiemu podziemiu niepodległościowemu oraz kościołowi katolickiemu, zwolennik pełnej sowietyzacji Polski. Za swą zdradę i zbrodnie nie został do dnia dzisiejszego osądzony.
http://www.ivrozbiorpolski.pl/

  • Facebook
  • email
  • PDF
  • Twitter
  • Wykop
  • Blogger.com
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Bookmarks
  • Grono.net
  • Ulubione
  • Śledzik
Ten wpis został opublikowany w kategorii Historia, II wojna światowa, Lata PRL i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

3 odpowiedzi na „Stanisław Radkiewicz

  1. schulz pisze:

    Nie zdegradowany, nie osądzony, miód i malina, jakie wartosci przekazywac młodym , skoro zbrodnia popłaca, a zbrodniarz odszedł w chwale i ciepłocie
    NIESAMOWITE

  2. kaj pisze:

    „Jako obywatel sowiecki i członek WKP(b) pracował jako powiatowy inspektor szkolny w Kosowie Poleskim.”
    Poszukuję pilnie szczegółów związanych z pełnieniem przez Radkiewicza tej funkcji w Kosowie Poleskim. Do 1939 roku inspektorem szkolnym w Kosowie Poleskim był bowiem mój Stryj Wawrzyniec Kamiński. Ustaliłem, że Stryj został aresztowany 24 listopada 1939 roku w swoim domu w Kosowie Poleskim przy ul. Wesołej 17 i osdadzony w więzieniu w Kosowie, skąd wywieziono go 12 maja 1940 r. Od tej pory bwszelki śald o Nim zaginął. Żona i córka zostały wywiezione w kwietniu 1940 r. do Kazachstanu. Wróciły do Polski, obie już nie żyją. Zarówno one jak i mój Ojciec daremnie poszukiwali jakichkolwiek śladów; nie były to dobre czasy do takich poszukiwań. Myślę, że właśnie St. Radkiewicz mógł mieć w wiedzęna temat losów mojego Stryja, ale jak do tej wiedzy teraz dotrzeć? Pozostaje jednak mieć nadzieję …

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.