Stefan Jędrychowski

Stefan Jędrychowski (1910 -1996, Warszawa), polski publicysta i polityk pochodzenia żydowskiego. W okresie międzywojennym członek organizacji lewicowych intelektualistów w Wilnie, współwydawca czasopisma „Po prostu”, współpracownik „Żagarów”, przyjaciel Czesława Miłosza, przewija się na kartach jego książki „Zniewolony umysł”.

Po 17 września 1939 za namową Józefa Stalina i Wandy Wasilewskiej posłował do Rady Najwyższej ZSRR. W 1943 współorganizator Związku Patriotów Polskich i armii polskiej w ZSRR. Od 1944 członek Polskiej Partii Robotniczej, następnie w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1956-1971 zasiadał w Biurze Politycznym KC PZPR.

W 1944 skierowano go do wydziału informacji i propagandy w PKWN, przejściowo bywał również ambasadorem w Paryżu i Moskwie. W latach 1945-47 zajmował się w rządzie żeglugą i handlem zagranicznym. W latach 1951-56 pełnił funkcję wicepremiera, po dymisji Adama Rapackiego w wyniku nagonki marcowej przejął resort spraw zagranicznych, a w początkowym okresie ekipy Gierka (1971-74) pełnił funkcję ministra finansów. W latach 1956-1968 przewodniczył Komisji Planowania przy Radzie Ministrów.

Wyznaczony na posła do KRN (1944-47), później regularnie pełnił mandat w Sejmie RP i PRL (1947-72). W latach 1985-1990 – członek Rady Naczelnej ZBoWiD.

Nigdy nie stanął przed sądem za swą zdradziecką działalność w ZPP i PPR.

http://www.ivrozbiorpolski.pl

  • Facebook
  • email
  • PDF
  • Twitter
  • Wykop
  • Blogger.com
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Bookmarks
  • Grono.net
  • Ulubione
  • Śledzik
Ten wpis został opublikowany w kategorii Historia, II wojna światowa, Lata PRL i oznaczony tagami , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.