Władysław Gomułka

Urodzony w Białobrzegach (obecnie dzielnica Krosna). Od 1919 pracował jako ślusarz w przemyśle naftowym. W latach 1922-1925 działał w związkach zawodowych. Został sekretarzem okręgu związku w Drohobyczu. W latach 1925-1926 należał do Narodowej Partii Chłopskiej. W 1926 zorganizował strajk w kopalniach ropy w Drohobyczu.

Początkowo działał w PPS-Lewica, a w początkach 1927 wstąpił do KPP. W 1932 aresztowany i skazany na 5 lat więzienia za „działalność na szkodę państwa polskiego, a w interesie Rosji”, niedługo po procesie sądowym i wyroku wymieniony na jednego ze schwytanych przez Rosjan agentów polskiego wywiadu granicznego. W latach 1934-1935 przebywał w Moskwie, gdzie ukończył szkołę partyjną, Międzynarodową Akademię Leninowską. W latach 1935-1938 działał w Związku Zawodowym Chemików na Górnym Śląsku, a mieszkał w Świętochłowicach. W międzyczasie ponownie aresztowany w 1936 z przerwami przetrzymywany w więzieniu do wybuchu wojny.

Po kampanii wrześniowej, w czasie której wydostał się z więzienia w Sieradzu, przedostał się do Białegostoku, później do Lwowa. W 1941 wrócił w krośnieńskie, gdzie wstąpił do PPR. Zakładał jej komórki na Podkarpaciu, a w lipcu 1942 przyjechał do Warszawy, gdzie został jednym z przywódców PPR. Od lipca 1942 sekretarz KW w Warszawie, od października 1942 członek KC, od stycznia 1943 członek sekretariatu KC, a od 23 listopada 1943 I sekretarz. Autor podstawowych dokumentów programowych, w tym wydanej w 1943 broszury „O co walczymy”. Inicjator utworzenia KRN. W rządzie lubelskim, a później w TRJN wicepremier i minister Ziem Odzyskanych.

Poparł IV rozbiór Polski, zwolennik oderwania od Polski Lwowa, Wilna i Grodna oraz depolonizacji ziem polskich zagarniętych w 1939 roku przez ZSRR na mocy paktu rozbiorowego – Paktu Ribbentrop-Mołotow i Paktu Hitler-Stalin.

Odpowiedzialny za sfałszowanie wyników referendum ludowego w 1946. 22 czerwca tego roku wziął udział w naradzie wraz z Bolesławem Bierutem i doradcą radzieckim przy MBP płk Siemionem Dawidowem na której omówił techniczne szczegóły fałszowania wyników referendum.

W 1947 roku zdjęty ze stanowiska I sekretarza, na którym zastąpił go Bolesław Bierut. Został kierownikiem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu. Oskarżony o odchylenie prawicowo-nacjonalistyczne, uwięziony w 1951 (zwolniony w 1954) i usunięty z partii. Ponownie przyjęty do partii w 1956 w wyniku wypadków czerwcowych, dokooptowany w skład KC, 21 października wybrany I sekretarzem.

W II połowie lat 60. zaostrzył kurs, zwiększając jednocześnie nacisk na „właściwe stosunki” z ZSRR, czego skutkiem było zdjęcie ze sceny Dziadów w reż. Kazimierza Dejmka. Inicjator kampanii antysemickiej w 1968 roku, która spowodowała masową emigrację Żydów z Polski. Po wypadkach marcowych jego pozycja uległa osłabieniu. Na uwagę zasługuje fakt, iż sam był mężem Zofii (Liwy) Szoken – Polki pochodzenia żydowskiego, z którą miał syna Ryszarda (ur. 1930). Inicjator bandyckiej rozprawy ze studentami Uniwersytetu Warszawskiego oraz udziału LWP w inwazji Armii Radzieckiej na Czechosłowację w celu stłumienia powstania niepodległościowego Czechów i Słowaków.

W grudniu 1970 na jego polecenie krwawo stłumiono (kilkadziesiąt ofiar śmiertelnych) robotnicze manifestacje na Wybrzeżu. 20 grudnia pod naciskiem zwolenników Edwarda Gierka zmuszony do ustąpienia ze stanowiska I sekretarza, a w 1971 przeniesiony na emeryturę. Zmarł na raka w Konstancinie w 1982 roku.

http://www.ivrozbiorpolski.pl

  • Facebook
  • email
  • PDF
  • Twitter
  • Wykop
  • Blogger.com
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Bookmarks
  • Grono.net
  • Ulubione
  • Śledzik
Ten wpis został opublikowany w kategorii Historia, II wojna światowa, Lata PRL i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

4 odpowiedzi na „Władysław Gomułka

  1. andys pisze:

    Ja wiem, że na tej stronie niuanse, czy tez druga strona medalu nie istnieje, jest tylko kolor czarny w opisie osób, ale:
    – Gomułka wypuscił z wiezień więźniów stalinowskich (nie tylko)
    – był przeciwnikiem kołchozów
    – był zwolennikiem szybkiej integracji Ziem Odzyskanych
    – chetnie zatrudniał fachowców przedwojennych , niekoniecznie lewicowców (np. Kwiatkowski)
    – potrafil sie w wielu sprawach sprzeciwić Stalinowi

    • yuhma pisze:

      Taaa…. Wypuścił więźniów, zgadza się. A miał inny wybór? W kraju pachniało rewolucją podobną do węgierskiej, musiał coś zrobić dla uspokojenia nastrojów. Chruszczow też wypuszczał więźniów.
      Zatrudniał przedwojennych fachowców. A potem ich zwalniał. A nawet, jeśli stało się to podsunięciu Gomułki od władzy, to jakoś w 1956 ich nie przywrócił do pracy ani nie uhonorował.
      Przeciwstawiał się Stalinowi czy polskim stalinowcom? Stalin bardzo długo uważał, że Polska musi iść swoją drogą do socjalizmu. Kołchozy? OK, ale już nie PGR-y, kółka rolnicze i POM-y.
      O co chodzi z Ziemiami Zachodnimi to nie mam pojęcia. Ktoś był przeciw ich integracji z Polską? Ministerstwo Ziem Odzyskanych utworzono po to, żeby wyjąć je spod władzy ministra administracji z PSL (mikołajczykowskiego) i tyle. Powierzono je zaufanemu człowiekowi, czyli Gomułce. Gdzie tu widzisz jakąś zasługę?
      Cała legenda Gomułki opiera się na 3 latach spędzonych w więzieniu. Można powiedzieć, że i tak miał szczęście. W innych krajach komuniści nie byli tak łagodni wobec swych niedawnych przyjaciół. Czy to oznacza, że Czesi mają czcić pamięć Slanskiego? To była mafijna walka o władzę.

      • oiyt pisze:

        Natolińczycy byli przeciwnikami liberalizacji systemu, głosili hasła nacjonalistyczne i antysemickie w celu zdobycia władzy w partii. Najbardziej znani przedstawiciele: Franciszek Jóźwiak, Wiktor Kłosiewicz, Zenon Nowak, Aleksander Zawadzki, Władysław Dworakowski, Hilary Chełchowski, Kazimierz Mijal, Franciszek Mazur, Bolesław Rumiński, Stanisław Łapot. Byli głównie pochodzenia chłopskiego lub robotniczego i rdzennie polskiego, w przeciwieństwie do Puławian, którzy byli inteligentami, w dużej części pochodzenia żydowskiego. Natolińczyków charakteryzował silny syndrom antyinteligencki i poparcie dla władzy autorytarnej, chcieli tylko nieznacznie zreformować system[2].

        Natolińczycy ponieśli klęskę na VIII Plenum KC PZPR w październiku 1956 r., gdyż Gomułka zdecydował się przyjąć władzę z rąk puławian.

        Do związanych z „puławianami” zaliczano również działaczy takich jak Jerzy Albrecht, Antoni Alster, Celina Budzyńska, Tadeusz Daniszewski, Ostap Dłuski, Edward Gierek, Romana Granas, Piotr Jaroszewicz, Helena Jaworska, Julian Kole, Wincenty Kraśko, Stanisław Kuziński, Władysław Matwin, Jerzy Morawski, Marian Naszkowski, Roman Nowak, Mateusz Oks, Józef Olszewski, Mieczysław Popiel, Jerzy Putrament, Mieczysław Rakowski, Adam Schaff, Artur Starewicz, Stefan Staszewski, Jerzy Sztachelski, Michalina Tatarkówna-Majkowska, Roman Werfel, Janusz Zarzycki[1], a także byli PPS-owcy, jak Tadeusz Dietrich, Henryk Jabłoński, Oskar Lange, Lucjan Motyka, Adam Rapacki[2]. Wielu z nich było pochodzenia żydowskiego, co Natolińczycy wykorzystywali w propagandzie, nazywając puławian „Żydami”. W czasach stalinowskich oprócz stanowisk w partii zajmowali wysokie stanowiska głównie w prasie partyjnej i w instytutach związanych z kierownictwem PZPR.

        no i zajmuja do dzis dnia

  2. schulz pisze:

    O to widze dobry człowiek był, a mój tato powiedział, że najlepsze to co zrobił , to to że umarł. Był też dobrym piłkarzem, wszystkich chłopów wykiwał ( podobno Pawlak odkupił jego zeszyty )

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.